logo
Η Γεωργία Κατσογριδάκη είναι διαιτολόγος διατροφολόγος με πολυετή πείρα στο χώρο της διατροφής. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Βιοτεχνολογία από το τμήμα Βιοχημείας, και υποψήφια διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Κούμα 37, Λάρισα
6ης Οκτωβρίου 68, Ελασσόνα
2410 532 660
info@katsogridaki.gr
Follow

Αναβλητικότητα & αυτομαστίγωμα

Αναβλητικότητα & αυτομαστίγωμα

“Σα βγεις στο πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος σου..” από το γνωστό ποιημα του Καβάφη.. και συνεχίζει να χαίρεσαι να μπαίνεις σε λιμάνια που δεν έχεις ξαναδεί, αλλα να μην απογοητευτείς αν δε σου δώσει το φτάξιμο στην Ιθάκη τα πλούτη που περιμένεις. Η Ιθάκη, σου έδωσε το κίνητρο για να ξεκινήσεις το ταξίδι.

Αναρωτιέμαι αν τελικά θέλουν να φτάσουν όλοι στην Ιθάκη ή τους φοβίζει..

Ο Αμλετ λέει ότι “προτιμάμε να κουβαλάμε τα βάσανα που έχουμε, παρα να πετάξουμε σε άλλα που δε τα γνωρίζουμε.”

Και οι δύο προσεγγίσεις έχουν κοινή συνιστώσα, την περιπλάνηση και όχι τον προορισμό.

Μιας και διανύουμε εποχή εξετάσεων, οι συνειρμοί μας πάνε σε αιώνιους φοιτητές, που λόγω τελειοθηρίας, κατ επανάληψιν επιτυγχάνουν να αποτυγχάνουν, όπως άλλωστε και ένας διαιτώμενος που προσκολάται στη τελειοθηρία.

Θυμαμαι, μία κυρία που ζύγιζε την μπανάνα… ‘Εγραφα 120γρ και αφαίρεσε 6γρ με το μαχαίρι. Αργότερα επιδόθηκε σε βουλιμικά επεισόδια…

Σε καμία περίπτωση δεν ποινικοποιουμε την τελειμανία και μακάρι πραγματι να ειμασταν όλοι χαρισματικοί να φτάναμε με αψεγαδιαστο τροπο τους στόχους μας.

Αντι αυτού, αναβάλλουμε διαρκώς τους στοχους μας με αφορμή την τελειομανία. πχ Πρέπει για να κάνω το προγραμμα διατροφής σωστά, να κόψω το κάπνισμα, να κάνω περπάτημα, να πάρω ειδικά παπουτσια, να χωρίσω, να ειμαι μόνος μου, να μην έχει πανδημία και η λιστα συνεχίζεται επ απειρον.

Και έτσι φτάνουμε σε μια κακοποιητική συμπεριφορά, το αυτομαστίγωμα.

Ο Καβάφης λέει, η “Ιθάκη” ειναι το ιδανικό.

Τα ιδανικά έχουν αξία, όταν λειτουργούν σαν κίνητρα.

Μέτρο ποιοτικό και ποσοτικό για τα ιδανικά -από ότι ξέρω δεν υπάρχει… Ίσως να μπορει να αξιολογηθεί με το κατά ποσο σε προεκτείνει…

Για να λειτουργησει η ιδέα του κινήτρου, θα πρέπει η ρεαλιστική κατάσταση να ειναι κοντά με την επιθυμητή. Όσο αυτά απέχουν με αζιμουθιο απόσταση δυσανάλογη, βιώνω απόρριψη και αποτυχία, και έτσι αυτομαστιγώνομαι, αυτοτιμωρουμαι.

Ενδεχομένως για τον τελειθηρικό άνθρωπο να μην υπάρχει χώρος για ιδανικά. Δεν αξιοποιεί την Ιθάκη. Δεν πειραματίζεται, δεν βγαινει απο την comfort zone.

Στην γλώσσα μας, που διαφέρει από τις βαρβαρικές, διότι υπάρχει η ετυμολογία, η λεξη τελειος και τέλος συγγενεύουν. Γιαυτο η κατασταση αυτή σου στερεί την εξέλιξη. Ο άνθρωπος, όμως εκ του ανω + θρόσκω δηλαδή κοιτώ ψηλά, σημαίνει σε ελέυθερη απόδοση, συνεχως εξελίσσομαι…

Δεν μπορώ να σας προτείνω φόρμουλα για να απαλλαγείται από αυτό…

Το κάνουμε, αν μας ταιριάζει συνεχίζουμε με χαρα… αυτό τουλάχιστον πράττω εγώ..