Ο Αχιλλέας, η αχίλλειος πτέρνα και η ανθρώπινη υπέρβαση
Στην καρδιά της ελληνικής μυθολογίας στέκει μια μορφή σχεδόν υπεράνθρωπη: ο Αχιλλέας. Γιος της Θέτιδας, μιας θεάς της θάλασσας, και του θνητού Πηλέα, ο Αχιλλέας γεννήθηκε για να ισορροπεί ανάμεσα στο θείο και το ανθρώπινο. Η μητέρα του, στην προσπάθειά της να τον καταστήσει άτρωτο, τον βούτηξε στα νερά της Στυγός κρατώντας τον από τη φτέρνα. Έτσι, όλο του το σώμα έγινε άφθαρτο, εκτός από εκείνο το μικρό, σχεδόν ασήμαντο σημείο: την αχίλλειο πτέρνα.
Κι όμως, σε αυτό το σημείο κρύβεται ολόκληρη η φιλοσοφική αξία της ύπαρξής του. Ο Αχιλλέας δεν είναι απλώς ο ανίκητος ήρωας. Είναι η υπενθύμιση ότι ακόμη και το πιο ισχυρό ον φέρει μέσα του μια ρωγμή. Η αχίλλειος πτέρνα δεν είναι αδυναμία μόνο σωματική· είναι το σύμβολο της ανθρώπινης φύσης. Μας διδάσκει ότι η τελειότητα δεν υπάρχει χωρίς ευθραυστότητα. Ότι η δύναμη αποκτά νόημα μόνο όταν συνυπάρχει με το ρίσκο της πτώσης.
Οι Μυρμιδόνες, οι πιστοί σύντροφοί του, πήραν το όνομά τους από έναν αρχαίο μύθο που τους ήθελε να έχουν γεννηθεί από μυρμήγκια. Συμβολίζουν την πειθαρχία, την εργατικότητα, την αφοσίωση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αχιλλέας ηγείται αυτών που ξέρουν να μάχονται με τάξη και προσήλωση. Ο ίδιος, αν και προικισμένος, δεν στέκεται μόνος. Περιβάλλεται από ανθρώπους που συμμερίζονται τον σκοπό και τη διαδρομή.
Αυτή η μυθική αφήγηση βρίσκει έναν απρόσμενο καθρέφτη στη σύγχρονη πραγματικότητα.
Σε έναν ημιμαραθώνιο στα Φάρσαλα, ένας αθλητής, έπειτα από επίπονη προσπάθεια, κατάφερε να ανέβει στο βάθρο. Δεν ήταν άτρωτος. Το σώμα του κουράστηκε, οι αντοχές του δοκιμάστηκαν, η «αχίλλειος πτέρνα» του ίσως εμφανίστηκε σε κάποια στιγμή της διαδρομής — μια σκέψη να σταματήσει, ένας πόνος, μια αμφιβολία. Κι όμως, συνέχισε.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία: η προπόνηση δεν είναι μόνο σωματική διαδικασία. Είναι πράξη αυτοβελτίωσης. Είναι η καθημερινή υπέρβαση του εαυτού, η πειθαρχία, η επιμονή. Όπως οι Μυρμιδόνες, έτσι και κάθε αθλητής χτίζει μέσα του μια εσωτερική τάξη, μια δύναμη που δεν φαίνεται, αλλά καθορίζει το αποτέλεσμα.
Η συμμετοχή από μόνη της είναι μια νίκη. Το να σταθείς στη γραμμή εκκίνησης είναι ήδη μια πράξη θάρρους. Το να φτάσεις στο τέλος είναι μια μικρή προσωπική Οδύσσεια. Και το να ανέβεις στο βάθρο, δεν είναι απλώς διάκριση — είναι η επιβεβαίωση ότι ο αγώνας άξιζε.
Κι όμως, μέσα στη χαρά της επιτυχίας, υπάρχει και μια σκιά. Η ηχηρή απουσία συγγενών και φίλων. Εκείνων που θα μπορούσαν να μοιραστούν τη στιγμή, να χειροκροτήσουν, να αγκαλιάσουν. Γιατί όσο μεγάλος κι αν είναι ο άθλος, η χαρά πολλαπλασιάζεται όταν μοιράζεται.
Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη τη σύνδεση. Να βλέπουμε στα μάτια των δικών μας ανθρώπων την αναγνώριση, τη συγκίνηση, την περηφάνια. Όταν αυτή η παρουσία λείπει, κάτι μένει ανολοκλήρωτο. Και τότε γίνεται φανερό πως, όπως λέει και η δημοτική σοφία, οι σχέσεις όταν «ράβονται αραιά», εύκολα ξηλώνονται.
Εξελισσόμαστε. Προχωράμε. Κατακτούμε μικρές και μεγάλες κορυφές. Όμως η διαδρομή αποκτά ουσία όταν δεν είναι μοναχική. Ο Αχιλλέας είχε τους Μυρμιδόνες του. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει την ανάγκη των δικών του ανθρώπων.
Γιατί, στο τέλος, η αληθινή νίκη δεν είναι μόνο το βάθρο. Είναι το χέρι που θα σε αγκαλιάσει όταν κατέβεις από αυτό.
Θερμά συγχαρητήρια σε όλους κ ιδιαίτερα στο Φώτη !
Είμαι πολύ περήφανη που ήμουν εκεί !